Yazmak dünyanın en zor işiymiş; oysa hep elimize kalemi alsak çalakalem yazacakmışız gibi gelir...umutlarımızı ,mutluluklarımızı değilde daha çok hüzünlerimizi yazarız belki bizi rahatlatmasını umduğumuz için...oysa yazdıkça içine düşeriz .Her olay ard arda kapılar gibi bir diğer sıkıntıya açılır her kelime bizi biraz daha derinlere götürür..geçmişimizeki işileri hatırlarız, kimini suçlar kimine üzülürüz ama affetmek pek aklımıza gelmez..oysa affedebilsek bize yapılanları herşey bitip gider....Ne sıkıntıları paylaşmaya ne yazmaya ihtiyaç duyarız,derin derin iç çekmelerde kalmaz hayatımızda...ama bizler garip bir tat alırız başımızdan geçenleri hatırlamaktan ah ah ben neler yaşadım demekten ...kaç kadın vardır geçmişini anlatmayan ;içinde yaşayan ....Ya komşumuzla ,ya arkadaşlarımızla konuşuruz..Hiç olmadı çocuklarımıza serzenişte bulunuruz babası kılıklı diye....vaktiyle bir komşumuzvardı...Türkan Teyze....çok şirin ,hafif kilolu,şen bir kadındı. Dünya tatlısıydı .Nur içinde yat Türkan Teyzem.....Her sabah mutlaka buluşurlardı annemle ve mutlaka bir Türk kahvesi içilirdi.Mutlaka kahve bittiğinde fincanlar çevrilirdi..Fal bakarlardı her sabah annemle ,değişmeyen dünyalarını değiştirmeye çalışarak,günün monotonluklarından uzaklaşmak ,yeni umutlar yüklenmek için ;çoğumuzun zaman zaman yaptığı gibi....istanbula gelmezden bir kaç yıl öncesinde eşinin görevi nedeniyle doğuda kalmışlardı.Ne zaman hüzünlense 'ah, ah komşum ben motorsiklet bile ittim 'derdi...belki bir yada iki kez yaptığı bir işti bu...oysa ki yıllarca ailesinden uzak yaşamış,iki çocuk büyütmüş ,tek maaşla zar zor geçinmiş ..o şehir senin bu şehir benim diyerek memuriyetin güçlüklerine katlanmıştı..hayatındaki diğer herşeyden daha çok içini acıtmış olmalı ki motoru itmiş olmak sadece onu söylerdi..çocuktum o bunu hersöylediğinde gülerdim...şimdi de gülümsüyorum ama biraz daha anlayarak ..galiba hatırladığımda benim de içimi acıtan anılarım var ....yoksa gülümsemenin yanında yüreğimdeki bu burkulma olmazdı...
Oysa bugün yeni bir gün...yeni bir sabaha uyandık belki hiç birşey değişmedi hayatımızda sıkıntılarımız dertlerimiz aynı ,belki yine aynı sorunlarla boğuşacağız ama gelin değiştiremediğimiz herşeyi kabul etmeyi deneyelim ..sırtımızda yük olmasınlar artık ..Daha bir umutlu olalım....Takılmayalım...Biz kadınlar öylesine güçlüyüz ki bulduğumuz ilk fırsatta bunların hepsine son verebilir güçlükleri yok edebiliriz hayatımızdan ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder