YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Bugün yeni bir başlangıç yaptım....Sabah uyandığımda günü istediğim gibi geçirmek üzere bir karar verdim...önce güzel bir kahvaltı ardından bir kısa yürüyüş iyi olur diye düşünmüştüm ..ama kitapçıya uğrayıp orada çakılıp kalmak gibi bir planım yoktu.
Çocukluğumdan beri okumaktan bambaşka bir tat alırım..Yanımda ses varmış ,televizyon açıkmış,iki kızım birbirine girmiş çok umursamam okurken...okuduğum kitapla bambaşka yerlere taşınırım herşeyden uzaklaşırım hatta dünyadan...canım sıkkınken okuyamam diyenlerin aksine bir kaçıştır okumak benim için sığınılan bir kucak gibi sıcacık sarmalar beni..öyle kitap ve konu tercihim yoktur ..yabancı yazarları hiç mi hiç aklımda tutamam.yalnızca kitabın adı kalır aklımda bir de kapağında ki resim ...ilginç olan çok hızlı okurum bitirmeden çok acil ihtiyaçlarım dışında kitabımı elimden bırakmam ve okuduğum kitabı nekadar seversem seveyim ikinci kez okuyamam...
Nasıl kazandım bu alışkanlığı çok hatırlamıyorum ...yalnızca aklıma gelen annemin ve babamın işten gelip yemeklerini yedikten sonra ellerine birer kitap alıp okumaya başladıklarını hayal meyal hatırlıyorum...O zamanlar ben 4 bilemedin 5 yaşlarındaydım .onlar okurlarken okadar özenirdim ki okumayı kendi başıma çözdüm...Daha sonraları bu okuma saatleri azaldı ama yatak odalarında baş uçlarında birer kitap olurdu mutlaka akşamları uyumadan önce bir kaç sayfada olsa okudukları...hatta ben 8 yaşlarındayken annem köygöçüren isimli bir kitap okuyordu kitap oldukça kalındı merak edip bende okuyayım mı demiştim annem sadece bir kaç sayfayı bana sesli okumuştu..sonra hadi sende kendi kitaplarından alıp oku demişti...o günden sonra o kitaplık benim için gizli bir hazine haline gelmişti çünkü 8 yaşında bir çocuğun tırpandan,ince mehmedden yada evlerden birinden zevk almayacağını düşünen annem ve babam benim okumama ihtimal vermiyorlardı bense her fırsatı değerlendirip onların evden uzak oldukları zamanlarda kitaplığa koşuyordum....Bazen öylesine dalıyordum ki kendi sorumluluğumda olan ödevler kalıyor kitaplıktan kaptığım bir kitabı bitiriyordum...
Yıllarca bu açlık sürdü gitti şimdi bir kitapçı bana heryerden herşeyden daha sıcak ve daha yakın geliyor...kütüphanelerden de kitap alıyorum ödünç okumak için ama en çok kendi kitabımı okumayı seviyorum bir hazine gibi onları okudum demek hoşuma gidiyor arkadaşlarıma verdiğim kitaplarımı geriye sağlam cildi bozulmamış yaprağı kıvrılmamış alana dek içim rahat etmiyor...
işte sanırım tüm bu nedenlerden yeni başlangıcım beni kitapçıya kadar getirdi...içimdeki ses bu gün alacağım kitabı yakın bulana dek rafların arasında dolaştım ...NİLGÜN isimli yazarın küçük kişisel gelişim kitapları bugün bana sıcak geldi...Hızlıca evime döndüm çünkü günümünilk ola gerikalanında okumak istiyorum....ilk olarak Küçük Renkli Dilek Kitabını okumaya karar verdim..........

Bundan yaklaşık 20 yıl kadar önceydi..O zamanlar üniversitedeydim..20li yaşların coşkunluğuyla aklım ders dışında her yerdeydi....ön sıralarda ki arkadaşlar bana sıkıcıda gelse dersten zevk alıyor olmalıydılar ki merak ve ilgiyle hocayı dinliyorlardı..Hocamız 40 lı yaşlarını çoktan aşmış olmalıydı uzun saçları tepesinde topuz olarak toplanmıştı...elinden geldiğince bilgilerini bizlere aktarmaya çalışıyordu ders zili çalmak üzereydi nasılsa bir söz söyledi'Hayatın en güzel bölümü çocukluk ne yazıkki çocukların elinde heba oluyor'  diye...o an tüm dikkatim hocaya kaydı, belki ders başında bu sözle başlasaydı tüm ders başka güzel söz söyleyecek mi  acaba diye merakla onu dinleyebilirdim...
o günden beri bu söz aklıma geldikçe ufak bir gülümseme yerleşir dudaklarıma...bu gün benim doğum günüm...sabah uyandığımda hiç kıymet vermeden yaşadığımı hissettim hayatıma ..heba etmiştim 40 küsür yılı...........kazancım neydi benim bu kadar yılda doğurduğum iki çocuk mu.?belki bu da bir teselli olabilir ama ya koşuşturmacalar arasında vermediğim molalar bunlarada birer mazeret bulabilecek miydim...sanmıyorum ..yıllar var ki kendim için yaptığım bir yemek ,sadece kendim istediğim için çıktığım bir kısa süreli bir gezinti olmadığını farkettim ..çocukların eşimin programına ayak uydurmak adına hiç bir planım ,hayalim ,umudum olmadığını farkettim..farkettim ki ben yıllardır ailem için onların istediği doğrultuda hareket eden bir piyonum...yok yok mutsuzluktan değil bu yazdıklarım tabi ki mutluyum ama bunca zaman sonra bunu farketmenin acısını da çıkarmayı düşünüyorum hayattan Cahit Sıtkının dediği yolun yarısı da geçti kaç gün var önümüzde yaşayacağımız ..aldığımız nefesin kıymetini bilerek yaşayalım diyorum bu yüzden ...Bu günden tezi yok...yeniden yeni baştan başlıyorum yaşamaya...