YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Bugün yeni bir başlangıç yaptım....Sabah uyandığımda günü istediğim gibi geçirmek üzere bir karar verdim...önce güzel bir kahvaltı ardından bir kısa yürüyüş iyi olur diye düşünmüştüm ..ama kitapçıya uğrayıp orada çakılıp kalmak gibi bir planım yoktu.
Çocukluğumdan beri okumaktan bambaşka bir tat alırım..Yanımda ses varmış ,televizyon açıkmış,iki kızım birbirine girmiş çok umursamam okurken...okuduğum kitapla bambaşka yerlere taşınırım herşeyden uzaklaşırım hatta dünyadan...canım sıkkınken okuyamam diyenlerin aksine bir kaçıştır okumak benim için sığınılan bir kucak gibi sıcacık sarmalar beni..öyle kitap ve konu tercihim yoktur ..yabancı yazarları hiç mi hiç aklımda tutamam.yalnızca kitabın adı kalır aklımda bir de kapağında ki resim ...ilginç olan çok hızlı okurum bitirmeden çok acil ihtiyaçlarım dışında kitabımı elimden bırakmam ve okuduğum kitabı nekadar seversem seveyim ikinci kez okuyamam...
Nasıl kazandım bu alışkanlığı çok hatırlamıyorum ...yalnızca aklıma gelen annemin ve babamın işten gelip yemeklerini yedikten sonra ellerine birer kitap alıp okumaya başladıklarını hayal meyal hatırlıyorum...O zamanlar ben 4 bilemedin 5 yaşlarındaydım .onlar okurlarken okadar özenirdim ki okumayı kendi başıma çözdüm...Daha sonraları bu okuma saatleri azaldı ama yatak odalarında baş uçlarında birer kitap olurdu mutlaka akşamları uyumadan önce bir kaç sayfada olsa okudukları...hatta ben 8 yaşlarındayken annem köygöçüren isimli bir kitap okuyordu kitap oldukça kalındı merak edip bende okuyayım mı demiştim annem sadece bir kaç sayfayı bana sesli okumuştu..sonra hadi sende kendi kitaplarından alıp oku demişti...o günden sonra o kitaplık benim için gizli bir hazine haline gelmişti çünkü 8 yaşında bir çocuğun tırpandan,ince mehmedden yada evlerden birinden zevk almayacağını düşünen annem ve babam benim okumama ihtimal vermiyorlardı bense her fırsatı değerlendirip onların evden uzak oldukları zamanlarda kitaplığa koşuyordum....Bazen öylesine dalıyordum ki kendi sorumluluğumda olan ödevler kalıyor kitaplıktan kaptığım bir kitabı bitiriyordum...
Yıllarca bu açlık sürdü gitti şimdi bir kitapçı bana heryerden herşeyden daha sıcak ve daha yakın geliyor...kütüphanelerden de kitap alıyorum ödünç okumak için ama en çok kendi kitabımı okumayı seviyorum bir hazine gibi onları okudum demek hoşuma gidiyor arkadaşlarıma verdiğim kitaplarımı geriye sağlam cildi bozulmamış yaprağı kıvrılmamış alana dek içim rahat etmiyor...
işte sanırım tüm bu nedenlerden yeni başlangıcım beni kitapçıya kadar getirdi...içimdeki ses bu gün alacağım kitabı yakın bulana dek rafların arasında dolaştım ...NİLGÜN isimli yazarın küçük kişisel gelişim kitapları bugün bana sıcak geldi...Hızlıca evime döndüm çünkü günümünilk ola gerikalanında okumak istiyorum....ilk olarak Küçük Renkli Dilek Kitabını okumaya karar verdim..........

Bundan yaklaşık 20 yıl kadar önceydi..O zamanlar üniversitedeydim..20li yaşların coşkunluğuyla aklım ders dışında her yerdeydi....ön sıralarda ki arkadaşlar bana sıkıcıda gelse dersten zevk alıyor olmalıydılar ki merak ve ilgiyle hocayı dinliyorlardı..Hocamız 40 lı yaşlarını çoktan aşmış olmalıydı uzun saçları tepesinde topuz olarak toplanmıştı...elinden geldiğince bilgilerini bizlere aktarmaya çalışıyordu ders zili çalmak üzereydi nasılsa bir söz söyledi'Hayatın en güzel bölümü çocukluk ne yazıkki çocukların elinde heba oluyor'  diye...o an tüm dikkatim hocaya kaydı, belki ders başında bu sözle başlasaydı tüm ders başka güzel söz söyleyecek mi  acaba diye merakla onu dinleyebilirdim...
o günden beri bu söz aklıma geldikçe ufak bir gülümseme yerleşir dudaklarıma...bu gün benim doğum günüm...sabah uyandığımda hiç kıymet vermeden yaşadığımı hissettim hayatıma ..heba etmiştim 40 küsür yılı...........kazancım neydi benim bu kadar yılda doğurduğum iki çocuk mu.?belki bu da bir teselli olabilir ama ya koşuşturmacalar arasında vermediğim molalar bunlarada birer mazeret bulabilecek miydim...sanmıyorum ..yıllar var ki kendim için yaptığım bir yemek ,sadece kendim istediğim için çıktığım bir kısa süreli bir gezinti olmadığını farkettim ..çocukların eşimin programına ayak uydurmak adına hiç bir planım ,hayalim ,umudum olmadığını farkettim..farkettim ki ben yıllardır ailem için onların istediği doğrultuda hareket eden bir piyonum...yok yok mutsuzluktan değil bu yazdıklarım tabi ki mutluyum ama bunca zaman sonra bunu farketmenin acısını da çıkarmayı düşünüyorum hayattan Cahit Sıtkının dediği yolun yarısı da geçti kaç gün var önümüzde yaşayacağımız ..aldığımız nefesin kıymetini bilerek yaşayalım diyorum bu yüzden ...Bu günden tezi yok...yeniden yeni baştan başlıyorum yaşamaya...

BİRGÜN

Birgün diyorum ,birgün, hep bir gün
Erteliyorum ne varsa yaşamak istediğim
Herşey o günde birikiyor
 Hasreti o güne ekliyorum
Sevinci o güne
Gitmek istediğim heryer o günde saklı
O gün gelirse
Hissedeceğim gönlümce yaşadığımı
Erteleyip duruyorum hayatımı
Biliyorum ogün olacak diye....
Hayat bitiyor o günde farketmiyorum

Nerdesin

Nerdesin uzakların en yakını
Nerdesin
Yüreğimdeki sır
 İçimdeki haykırış
Vazgeçişlerimin bitmeyeni
Özleyişim,
Hayatımın anlamı
Yarım öteki yarın
Nerdesin?

Yeniden merhaba

 Yazmak dünyanın en zor işiymiş; oysa hep elimize kalemi alsak çalakalem yazacakmışız gibi gelir...umutlarımızı ,mutluluklarımızı değilde daha çok hüzünlerimizi yazarız belki bizi rahatlatmasını umduğumuz için...oysa yazdıkça içine düşeriz .Her olay ard arda kapılar gibi  bir diğer sıkıntıya açılır her kelime bizi biraz daha derinlere götürür..geçmişimizeki işileri hatırlarız, kimini suçlar kimine üzülürüz ama affetmek pek aklımıza gelmez..oysa affedebilsek bize yapılanları herşey bitip gider....Ne sıkıntıları paylaşmaya ne yazmaya ihtiyaç duyarız,derin derin iç çekmelerde kalmaz hayatımızda...ama bizler garip bir tat alırız başımızdan geçenleri hatırlamaktan ah ah ben neler yaşadım demekten ...kaç kadın vardır geçmişini anlatmayan ;içinde yaşayan ....Ya komşumuzla ,ya arkadaşlarımızla konuşuruz..Hiç olmadı çocuklarımıza serzenişte bulunuruz babası kılıklı diye....vaktiyle bir komşumuzvardı...Türkan Teyze....çok şirin ,hafif kilolu,şen bir kadındı. Dünya tatlısıydı .Nur içinde yat Türkan Teyzem.....Her sabah mutlaka buluşurlardı annemle ve mutlaka bir Türk kahvesi içilirdi.Mutlaka kahve bittiğinde fincanlar çevrilirdi..Fal bakarlardı her sabah annemle ,değişmeyen dünyalarını değiştirmeye çalışarak,günün monotonluklarından uzaklaşmak ,yeni umutlar yüklenmek için ;çoğumuzun zaman zaman yaptığı gibi....istanbula gelmezden bir kaç yıl öncesinde eşinin görevi nedeniyle doğuda kalmışlardı.Ne zaman hüzünlense 'ah, ah komşum ben motorsiklet bile ittim 'derdi...belki bir yada iki kez yaptığı bir işti bu...oysa ki yıllarca ailesinden uzak yaşamış,iki çocuk büyütmüş ,tek maaşla zar zor geçinmiş ..o şehir senin bu şehir benim diyerek memuriyetin güçlüklerine katlanmıştı..hayatındaki diğer herşeyden daha çok içini acıtmış olmalı ki motoru itmiş olmak  sadece onu söylerdi..çocuktum  o bunu hersöylediğinde gülerdim...şimdi de gülümsüyorum ama biraz daha anlayarak ..galiba hatırladığımda benim de içimi acıtan anılarım var ....yoksa gülümsemenin yanında yüreğimdeki bu burkulma olmazdı...
Oysa bugün yeni bir gün...yeni bir sabaha uyandık belki hiç birşey değişmedi hayatımızda sıkıntılarımız dertlerimiz aynı ,belki yine aynı sorunlarla boğuşacağız ama gelin değiştiremediğimiz herşeyi kabul etmeyi deneyelim ..sırtımızda yük olmasınlar artık ..Daha bir umutlu olalım....Takılmayalım...Biz kadınlar öylesine güçlüyüz ki bulduğumuz ilk fırsatta bunların hepsine son verebilir güçlükleri yok edebiliriz hayatımızdan ...

Elif Şafak - Aşk

Elif Şafak - Aşk